Οι κήλες αποτελούν μία από τις συχνότερες χειρουργικές παθήσεις, με τα νεότερα στοιχεία να δείχνουν ότι έως και το 8% του πληθυσμού θα εμφανίσει κάποια μορφή κήλης στη διάρκεια της ζωής του. Η βουβωνοκήλη παραμένει η πιο συχνή κατηγορία, καλύπτοντας περίπου το 75% των περιστατικών, ενώ σημαντικό ποσοστό καταλαμβάνουν και οι μετεγχειρητικές κήλες, οι οποίες μπορεί να εμφανιστούν σε έναν στους πέντε ασθενείς μετά από ανοιχτές επεμβάσεις.
Τα δεδομένα αυτά παρουσίασε ο καθηγητής Χειρουργικής του ΑΠΘ, Γρηγόρης Χατζημαυρουδής, με αφορμή το 6ο Πανελλήνιο Συνέδριο της Ελληνικής Εταιρείας Κήλης (Hellenic Hernia Days 2026), που θα πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη από τις 24 έως τις 26 Απριλίου, στο Συνεδριακό Κέντρο ΚΕΔΕΑ.
Όπως εξηγεί, η κήλη γίνεται αντιληπτή συνήθως ως διόγκωση σε σημείο όπου φυσιολογικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις τα συμπτώματα περιορίζονται σε πόνο ή αίσθημα καύσου, χωρίς εμφανή προπέτεια. Η διάγνωση τίθεται κλινικά, με τον χειρουργό να καθορίζει τον κατάλληλο τρόπο αντιμετώπισης.
Διεθνής τάση
Η αποκατάσταση της βουβωνοκήλης, μαζί με τη χολοκυστεκτομή, συγκαταλέγονται στις πιο συχνές επεμβάσεις της γενικής χειρουργικής. Η διεθνής τάση στρέφεται πλέον προς τις ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές, όπως η λαπαροσκόπηση και η ρομποτική χειρουργική, οι οποίες προσφέρουν μεγαλύτερη ακρίβεια, λιγότερο πόνο και ταχύτερη ανάρρωση. Ωστόσο, ένα σημαντικό ποσοστό επεμβάσεων εξακολουθεί να πραγματοποιείται με ανοιχτή μέθοδο, κυρίως σε νοσοκομεία όπου η εκπαίδευση ή η υποστήριξη από άλλες ειδικότητες παραμένει περιορισμένη.
Η ρομποτική χειρουργική, ως εξέλιξη της λαπαροσκοπικής, επιτρέπει πιο σύνθετες επεμβάσεις μέσα από μικρές τομές, προσφέροντας τρισδιάστατη εικόνα υψηλής ανάλυσης και εξαιρετική ακρίβεια κινήσεων. Παρά τα πλεονεκτήματα, η εφαρμογή της στη δημόσια υγεία παραμένει περιορισμένη, καθώς στη Θεσσαλονίκη δεν υπάρχει ακόμη δημόσιο νοσοκομείο με ρομποτικό σύστημα.
Το συνέδριο, όπως τονίζει ο κ. Χατζημαυρουδής με την ιδιότητά του ως προέδρου της Οργανωτικής Επιτροπής, αναδεικνύει τη νέα εποχή στη χειρουργική των κοιλιακών τοιχωμάτων. Στο επίκεντρο βρίσκονται οι τεχνολογικές εξελίξεις, η εκπαίδευση της νέας γενιάς χειρουργών και η ανταλλαγή εμπειριών που στοχεύουν στη βελτίωση της κλινικής πρακτικής και της φροντίδας των ασθενών.
